هاپتوگلوبین یک پروتئین پلاسما مانند ایمونوگلوبولین است که به هموگلوبین متصل می شود. کمپلکس هاپتوگلوبین-هموگلوبین توسط ماکروفاژها از پلاسما حذف و هموگلوبین کاتابولیزه می شود. هنگامی که هموگلوبین از ظرفیت اتصالی هاپتوگلوبین بیشتر شود ، هموگلوبین از گلومرول کلیه عبور می کند و در نتیجه هموگلوبینوری ایجاد می شود.
همولیز مزمن داخل عروقی باعث غلظت مداوم پایین هاپتوگلوبین می شود. ورزش شدید منظم ممکن است باعث هاپتوگلوبین پایدار و پایین که احتمالاً ناشی از همولیز درجه پایین است، شود. هاپتوگلوبین پایین سرم نیز ممکن است به دلیل بیماری شدید کبدی باشد.
نمونه های پلاسما یا سرم نوزادان معمولاً حاوی هاپتوگلوبین قابل اندازه گیری نیستند. سطح نرمال بالغین از 6 ماهگی ایجاد می گردد.
افزایش غلظت هاپتوگلوبین پلاسما به عنوان یک واکنش فاز حاد رخ می دهد. به نظر می رسد سطوح در شرایطی مانند سوختگی و سندرم نفروتیک نیزافزایش می یابد. پاسخ فاز حاد ممکن است با سنجش سایر واکنش دهنده های فاز حاد مانند آلفا-1-آنتی تریپسین و پروتئین واکنش پذیر C (CRP) تأیید و پایش شود.

هاپتوگلوبین کم در 3 تا 6 ماه اول زندگی طبیعی است.
هاپتوگلوبین یک واکنش دهنده فاز حاد است و به دنبال التهاب یا نکروز بافت افزایش می یابد.

1. Silverman LM: Amino aicds and proteins. In Tietz Textbook of Clinical Chemistry. Edited by NW Tietz. Philadelphia, WB Saunders Company, 1986, pp 519-618
2. Kanakoudi F, Drossou V, Tzimouli V, et al: Serum concentrations of 10 acute-phase proteins in healthy term and preterm infants from birth to age 6 months. Clin Chem 1995;41:605-608
3. Siemens Nephelometer II Operations Instruction Manual. Siemens, Inc., Newark, DE